Dag 17 – Burwash Landing – Tok, Alaska   5 comments

Het bleef weer de hele nacht licht, een hele vreemde gewaarwording. De regen was gestopt en we werden wakker met een stralende zonnetje op onze camper.
Na het ontbijt zijn we in de lobby van het Burwash Landing Resort koffie gaan drinken en hebben het verslag en de foto’s online gezet.
We hadden nog even contact met het thuisfront, dat is ook altijd fijn om te horen dat daar alles goed gaat, Jose, ook bedankt dat je even hebt laten weten dat met Billy Jean ook alles ok is. Geeft weer een prettig gevoel!
Rond elf uur draaiden we de Alaska Highway weer op om de laatste etappe te gaan rijden.
Het landschap was weer oogverblindend, het hielp mee dat het geweldig zonnig en helder was.
Yukon is veel indrukwekkender dan we dachten, we hadden er eigenlijk niet bij stilgestaan dat de route door Yukon zo opvallend bijzonder en mooi was.
De weg was ronduit slecht, je moest heel erg uitkijken waar je reed, in de meeste gevallen waren de kuilen aangegeven met een vlaggetje en kon je er omheen rijden, we waren erg veel aan het slalommen, dan weer slecht wegdek, dan weer gravel, met een kilometerteller of 60 kwamen we toch verder maar echt veel harder konden we niet.
We reden in een konvooi van een stuk of vier, vijf campers, hobbelen, remmen, slalommen en dat uren achtereen.
De campers die voor ons reden lastten eerder een pauze in dan wij, uiteindelijk reden wij voorop en onze eerste break was in het laatste dorpje voor de USA-grens, Beaver Creek, waar we nog 20 liter dure benzine tankten (ik was er niet zeker van dat we Tok konden halen op deze tank) om vervolgens een paar honderd meter verderop de lunch te nuttigen, buiten op een terras.
Na een uurtje vervolgden we onze monstertocht weer.
De grenscontrole post naar Canada, die we uiteraard gewoon voorbij konden rijden, kwam veel sneller dan we verwacht hadden, normaal gesproken zit dan pakweg 100 meter verder de andere grenspost, in dit geval de USA grens, maar die was nog in geen velden of wegen te bekennen, die zat een dikke 30 km verderop.
Maar daarvoor in plaats kwamen veel spannendere taferelen, aan weerskanten van de weg stroomde kolkend dooiwater van de bergen af, er waren plaatsen bij waar zelfs het asfalt weggespoeld was, daar hielden wegwerkers hun oogje in het zeil, dat het camperkonvooi in goede banen erlangs kon.
Toen deze calamiteiten voorbij waren kregen we over een enorme afstand een wegconstructie waar maar een richting tegelijk mocht rijden, heel langzaam achter een pilotcar aan.
Dus al met al schoot het een hele tijd slecht op, maar op een gegeven ogenblik kwam toch ons beoogde verre doel in zicht, Alaska!
Daar zijn we gestopt om deze heel bijzondere plek, de Amerikanen en Canadezen hebben er echt iets bijzonders van gemaakt, gedenktekens, en data wanneer alles tot stand is gekomen, vast te leggen op film en foto.
Het hele gebeuren was tegen een helling en als je zowel naar het zuiden als naar het noorden keek was er over een aantal meters breed de bomen gekapt als grenslijn, zover als je kijken kon.
Na een tijdje reden we verder de helling op en bovenaan was de Amerikaanse grenspost.
We sloten aan in de rij maar al snel werden we naar rechts gedirigeerd en werden buitengewoon snel geholpen, ze vonden alleen onze passen belangrijk en nog geen vijf minuten later reden we achter elkaar aan de grootste staat van de USA binnen.
Wat de staat van de weg betreft, kwamen we van de Highway to Hell in de Highway to Heaven terecht! Heerlijk strak asfalt, het reed of het een biljartlaken was, zodoende konden weer eens flink opschieten.
We reden nog 100 km en kwamen aan in Tok, het eerste plaatsje van betekenis wat we tegenkwamen en wat ook heel bekend is bij de Alaskagangers.
Het is enorm ruim opgezet maar de groei zit er kennelijk nog niet echt in want er wonen maar zo’n kleine 1500 mensen.
We deden er de boodschappen, gingen tanken, stukken goedkoper dan de afgelopen weken, en zochten een camping op. Het werd de Surdough Campground, even voorbij Tok.
We zijn voorlopig klaar met de Alaska Highway want vanaf morgen gaan we zuidelijker rijden op de Highway 1, de Glenn Highway.
Nadat we geïnstalleerd waren op de camping maakten we zelf ons eten klaar en hebben nog heerlijk buiten gezeten. Het is nu half twaalf, we zijn weer een uur versprongen, het is hier Alaska tijd, tien uur eerder dan in Nederland en het is nog steedse klaarlichte dag.

Posted 15 juni 2013 by Ingrid

5 responses to “Dag 17 – Burwash Landing – Tok, Alaska

Subscribe to comments with RSS.

  1. Gefeliciteerd met het bereiken van de grens met Alaska!!
    Wat een geweldig gevoel moet dat geven, zeker na zo’n lange slechte weg.
    Wat betreft die hele brede grens, daar is net een grappig topic over op het AA forum http://forum.allesamerika.com/viewtopic.php?f=3&t=48525 met een heel grappig filmpje over die grens.
    Ik heb weer genoten van jullie verslagen van de laatste dagen, wat een avontuur en zo ontzettend anders dan andere verslagen. Leuk dat jullie in Whitehorse waren. Mijn broer is manager van het Nederlans Softbalteam en vorig jaar waren ze, of all places, met het hele team in Whitehorse voor het WK .
    Ik heb ook jullie foto’ s bekeken, prachtig, prachtig en ook sommige heel grappig! Ik denk dat ik zelf bij elke bocht stil zou willen staan voor een foto, maar ja, dat schiet ook niet op natuurlijk

    Groetjes vanuit Orvieto Italie , niet zo spectaculair, maar ook erg mooi:-)

  2. heeeeeeeeeee vakantiegangers.
    Heb net de foto,s bekeken en de verslagen nog eens gelezen. het is hier toch regen en harde wind, dus gezellig jullie verhaal lezen. prachtig wat een ervaring weer, en dat ik er toch een beetje bij ben via cor zijn slippers, geniet ze , blijf jullie volgen. groetjes cor en nel

  3. Wat een mooi verhaal hebben we weer gehad vandaag en wat een prachtige foto,s
    Als we genoeg gespaard hebben gaan we gewoon een van jullie mooie uitgestippelde routes rijden !! Hahaha … maar dat zal nog wel even duren ben ik bang 🙂

    Wie van jullie staat er in Canada en wie in Amerika op de grensfoto bij de grenspaal ?
    Mooi om te zien … die bomenloze grens tussen de twee landen !!

    Wij kijken alweer uit naar jullie volgende verhaal

    Groetje uit een koud nat en stormachtig De Rijp

    Sjaak en Jolanda Nibbering
  4. mooi dat jullie het gehaald hebben, gefeliciteerd
    ik lees je verhalen met veel plezier en je maakt mooie foto`s

    Piet Witteman
  5. Prachtig wat een uitgestrektheid. En vreemd he dat het niet donker wordt. Lykt me heel raar. Mooie foto’s, Emmy had alweer een hondje achter d’r aan? Leukerdje hoor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s